El Mundo Periodico, Viernes, 29 sierpnia 1997 (Hiszpania), autor: Carlos Gomez Amat

Oprócz zawsze cenionego weterana Francisco Escudero (...), na tegorocznym festiwalu zaprezentowali swoje nowe dzieła: Polak - Przemysław Ślusarczyk i granadyjczyk - Jose Garcia Roman (...) Ten pierwszy zaprezentował kwartet, który otrzymał nagrodę Konkursu im. Pablo Sorozabala w 1997 roku.
W Auli Orfeon, idealnej do muzyki kameralnej, młodzieńczy Kwartet Assai potwierdził słuszny kurs swojej kariery, wkładając prawdziwy entuzjazm i dobrą technikę w swój występ. Dźwięczność i muzykalność skrzypiec Reynaldo Madeo i Julio Piho miały wsparcie w altówce Jose Martinez'a i pełnię podstawy harmonicznej wykonywanej z wielką ekspresją przez wiolonczelę Joaquina Ruiz'a.
Praca tego zespołu jest zauważalna, z zaangażowaniem we współpracy kameralnej godnym większego aplauzu.
(...) Ślusarczyk w swej partyturze, zatytułowanej "From diary of a woman" (Z diariusza pewnej kobiety), poszukiwał odbicia pewnej bliskiej i ukochanej osoby. Cztery instrumenty kwartetu użyte są w swych naturalnych rejestrach, z pizzicatami i flażoletami, które zdają się ożywiać utwór. Rezultatem jest dyskurs harmoniczny, w dwóch częściach (...) Język muzyczny jest zrozumiały, lecz bez nowatorstwa (...)

Młody autor, od którego oczekujemy nowego dzieła, bardziej rozwiniętego, był oklaskiwany razem z wykonawcami, co spowodowało dwa bisy; utwory Haydna i Piazzolli (...)

Trybuna Opolska, Opole, 10 czerwca 1995, autor: Józef Szczupał
Młodzi grali, młodzi słuchali

W miniony piątek w samo południe duża sala Filharmonii Opolskiej trzeszczała w szwach. We wszystkich fotelach - a nawet na podłodze - zasiedli uczniowie z najmłodszych klas II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej. Przyszli, by posłuchać koncertu. Wypełniły go utwory czworga młodych kompozytorów. Ci kompozytorzy, są niewiele starsi od słuchaczy (...) Nazywają się Katarzyna Cipior, Aleksandra Garbal, Aleksander Kościów, Przemysław Ślusarczyk.

(...) Jestem mile rozczarowana, ponieważ koncert bardzo mi się podobał. Nie przypuszczałam, że poważna muzyka współczesna może być tak chwytliwa (...) podzieliła się z nami swoim wrażeniem Kinga (...).

Dziennik Polski, Kraków, 22 lutego 1993 roku, autor: Adam Walaciński
To idzie młodość

(...) Ostatnio pod egidą "Vivo", pisma studentów Akademii, pojawiła się kaseta z utworami siedmiu kompozytorów. Beniaminek całej grupy, niespełna dwudziestoletni Przemysław Ślusarczyk - pisujący także wiersze - pisujący także wiersze - prezentuje się II Koncertem wiolonczelowym, opatrzonym poetyckim podtytułem "Pejzaże jesieni - Muzyka miłości" (...)

Trybuna Opolska, Opole, 6-7 lutego 1993 roku, autor: Bolesław Banaś
Muzyka miłości

(...) Jest dobrze zorientowany w technikach , stylach muzyki współczesnej i w pełni świadom, co znaczy dzisiaj - w tym gąszczu dzieł muzycznych - być kompozytorem. Wie, że jest to poszukiwanie czegoś, co sam chciałby usłyszeć, a co byłoby jego własne, z jego wyobraźni zrodzone (...) Przykładem owej "dobrej roboty" jest II Koncert wiolonczelowy "Muzyka miłości", inspirowany jego własnymi wierszami "Pejzaże czasu jesieni" (...) forma koncertu jest zwarta i wyrazista: intonowany ładny temat oboju wyróżnia się z faktury orkiestrowej, wiolonczela w pierwszej fazie ciekawie dialoguje z orkiestrą, następnie kontynuuje solową Kadenzę i całość kończy się dialogiem wiolonczeli z obojem - jest to jak gdyby "zawieszenie w przestrzeni". O spójności myślowej utworu decyduje ten obojowy temat, który przewija się w czystej dźwiękowo narracji, subtelnie kolorystycznie zróżnicowanej. Partię solową sprawnie technicznie i bardzo muzykalnie wykonała studentka w klasie prof. Witolda Hermana (...) Cały koncert wypadł znakomicie.

Gazeta Wyborcza, Kraków, 30-31 stycznia 1993 roku, autor: Małgorzata Janicka - Słysz
Muzyka młodych

(...) W programie wieczoru znalazły się dwa nowe utwory: II Koncert wiolonczelowy na wiolonczelę i orkiestrę Przemysława Ślusarczyka i Extended perception of echo Marcela Chyrzyńskiego (...)
W utworze Przemka mnie kołysało. Wytworzył się jakiś nastrój. Solistka Anna Armatys, która jako główna bohaterka wykonania zna Przemka na wylot, uśmiecha się: - Autor wyciągnął przed nawias to, co rzeczywiście wiolonczelowe, mimo, iż najeżone trudnościami. Kiedy takiego utworu usłuchamy po raz pierwszy, odnosimy wrażenie, że pisany on był pod wpływem jakiego impulsu i że twórca tyle chciał powiedzieć. Jednak kiedy dokładniej zbadamy dźwiękową materię - odkrywamy, iż całość jest przemyślana (...)
Młodzi chcą grać i chcą być słuchami. W muzycznej geografii Krakowa coś się zmieniło.